உலகின் மிகக் கொடூரமான மரத்தன் ஓட்டப்பந்தயம் இது..!

" அந்த ஆள் ஒரு கொடூரன்..."

" அவன் ஒரு சைக்கோ..."

" அவர் மிகச் சிறந்த மனிதர்.."

" அவர் தான் செய்வதைத் தெரிந்தே செய்கிறார்..."

" இவனைப் போல் ஒரு மோசமானவைப் பார்த்ததேயில்லை"

" இவர் ஒரு குழந்தை. தூய மனம் படைத்தவர் "

" திமிர் பிடித்தவன்"

" நியாயமான மனிதர்..."


இப்படியான அனைத்து வசைகளுக்கும், பாராட்டுகளுக்கும் கேரி லாஸ் கென்ட்ரெல் ( Gary Laz Centrell ) கொடுக்கும் பதில் ஒன்று தான். அது அவரின் அடர் மீசை, தாடிக்குள் பொதிந்து இருக்கும் புன்சிரிப்பு. உலகின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்தும் இப்படியான வசைகளையும், பாராட்டுக்களையும் இவர் பெறுவதற்கான காரணமாக இருப்பது, இவர் ஆரம்பித்த " பார்க்லே மாரத்தான் " ( Barkley Marathon ) எனும் மாரத்தான் போட்டி தான். 

பார்க்லே அத்தனை சாதாரண மாரத்தான் போட்டி கிடையாது. கடுமையான உடல் உறுதியும், மிகக் கடுமையான மன வலிமையும் தேவைப்படும் ஒரு போட்டி. இதை லாஸ் ஆரம்பித்த வருடம் 1986. ஒவ்வொரு வருடமும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட 40 வீரர்கள் மட்டுமே போட்டியில் பங்கெடுக்க முடியும். இந்த 31 ஆண்டுகளில் போட்டியை முழுதாக நிறைவு செய்தவர்கள் மொத்தம் 18 பேர் மட்டுமே. 


அப்படி என்ன கஷ்டத்தைக் கொடுக்கும் இந்தப் போட்டி ?

இந்தப் போட்டி அமெரிக்காவின் டென்னெஸ்ஸி மாகாணத்தில், ஒவ்வொரு வருடம் மார்ச் இறுதி அல்லது ஏப்ரல் முதல் வாரத்தில் நடைபெறும். இந்தப் போட்டியில் 160கிமீ, 96கிமீ, 32கிமீ ஆகிய தூரங்களைக் கடக்கும் மூன்று பிரிவுகள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொன்றுக்குமே 5 நிலைகள் இருக்கின்றன. அந்த 5 நிலைகளுமே மரணத்தைத் தொடும் நிலையில் இருக்கும். 

இந்தப் போட்டியில் கலந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள் ஒரு விண்ணப்பத்தை அனுப்ப வேண்டும். விண்ணப்பத்தோடு இணைத்து " இந்தப் போட்டியில் நான் ஏன் பங்கேற்க விரும்புகிறேன் ? " என்ற தலைப்பின் கீழ் ஒரு கட்டுரை எழுதி அனுப்ப வேண்டும். இப்படியாக வரும் ஆயிரக்கணக்கான விண்ணப்பங்களிலிருந்து வருடத்திற்கு 40 போட்டியாளர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பார். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட போட்டியாளர்களுக்கு " இறப்புச் செய்தியை அறிவிக்கும் கடிதம் " அனுப்பப்படும். ( Letter of Condolences ). 


போட்டி நாளன்று மதியத்திலிருந்து, நள்ளிரவு நேரத்திற்குள் எப்போது வேண்டுமானால் போட்டித் தொடங்கப்படும். லாஸ் தன்னுடைய சிகரெட்டைப் பற்றவைப்பது தான் போட்டிக்கான தொடக்கம். தொடங்கியதும் முதல் நிலையாக காட்டிற்குள் ஓடத் தொடங்க வேண்டும். கிட்டத்தட்ட 54,200 அடி உயரம் வரை இந்தப் போட்டியில் ஓட வேண்டியிருக்கும். 160கிமீ தூரத்தை 60 மணி நேரத்திற்குள்ளும்,96கிமீ தூரத்திற்கு 40 மணி நேரமும், 32கிமீ தூரத்தை 13 மணி நேரத்திற்குள்ளும் ஓடிக் கடக்க வேண்டும். 


ஓடுவதோடு மட்டுமல்லாமல் ஒவ்வொரு பிரிவிற்கும் ஏற்ற வகையில் 9லிருந்து 11 புத்தகங்கள் வரை காட்டினுள் ஆங்காங்கே ஒளித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும். அதற்கான குறியீடுகளும் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும். அதைக் கொண்டு அந்தப் புத்தகங்களை சேகரிக்க வேண்டும். மொத்த போட்டி தூரத்தில் உதவிக்கு என யாரும் இருக்க மாட்டார்கள். இரண்டு இடங்களில் மட்டும் தண்ணீர் நிலையம் அமைக்கப்பட்டிருக்கும். 

போட்டித் தொடங்கப்பட்ட 31 ஆண்டுகளில் , இதுவரை இந்தப் போட்டியில் 1240 பேர் பங்கெடுத்திருக்கிறார்கள். இதில் 18 பேர் மட்டுமே போட்டியை முழுமையாக முடித்திருக்கின்றனர். போட்டி முடிக்கத் தவறியவர்களில் தோல்வியோடு வெளி வரும் போது, அமெரிக்காவில் இறுதி ஊர்வலங்களில் வாசிக்கப்படும் " டேப்ஸ் " ( Taps ) எனும் வாத்தியம் வாசிக்கப்படும். இப்படியாக, இந்தப் போட்டியில் பங்கெடுப்பவர்களுக்கு உடல் ரீதியாகவும், மன ரீதியாகவும் பல்வேறு துன்பங்கள் ஏற்படும். 


இப்படி ஒரு போட்டியை நடத்த காரணம் என்ன ?

அமெரிக்கப் போராளி மார்ட்டின் லூதர் கிங். ஜூனியரைக் கொன்ற ஜேம்ஸ் எர்ல் ரே 1977ல், தான் அடைக்கப்பட்டிருந்த டென்னெஸ்ஸி மாகாண சிறையிலிருந்து தப்பி ஓடினார். 13 கிமீ தூரத்தை, கடுமையான காட்டுப்பாதையில் 55 மணி நேரம் ஓடிக் கடந்து தப்பித்தார். அந்த நிகழ்வு லாஸ்ஸை ரொம்பவே பாதித்தது. உயிர் பிழைக்க ஒருவன் இத்தனைக் கஷ்டங்களை அனுபவித்திருக்கிறான் என்கிற விஷயம் அவரை ஆச்சர்யப்படுத்தியது. 





" இன்று பலரும் சொகுசான வாழ்க்கைக்குப் பழகிப் போயிருக்கிறார்கள். தங்களின் சொகுசான வாழ்வை நகர்ந்து இயற்கையோடு இணைவது கூட இன்று மிகப் பெரும் சவாலாக இருக்கிறது. நான் நடத்தும் இந்தப் போட்டி மனிதர்களை இயற்கையோடு உறவாட வைப்பதே அன்றி... அவர்களைக் கொடுமைப்படுத்துவதல்ல என் நோக்கம்..." என்று தான் நடத்தும் போட்டிக்கான விளக்கத்தை அளிக்கிறார் லாஸ்.

No comments

Powered by Blogger.